ေကပိုးႏွင့္အေကာင္ရွည္တိုက္ပြဲ - ၁

               ၿမိဳ႕သစ္ဆိုတဲ့ စကားနဲ႔အညီ လယ္ကြက္၊ ရြံ႕ဗြက္ေပါမ်ားလွတဲ့ ေကပိုးတို႔ ၿမိဳ႕နယ္ကေတာ့ျဖင့္ ၿမိဳ႕သစ္ထံုးစံအတိုင္း အခက္အခဲမ်ိဳးစံု၊ ဒုကၡမ်ိဳးစံုနဲ႕ တည္ရွိေနခဲ့တဲ့ ၿမိဳ႕နယ္တစ္ခုျဖစ္ခဲ့ပါတယ္.. အေကာင္ရွည္လို႔ ဆိုလိုက္ကတည္းကလည္း မ်က္လံုးထဲ ျမင္ေယာင္လာခဲ့တာက ေျမြဆိုးဆိုတာပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္ ထင္ပါရဲ႕.. အမွန္ပါပဲ.. ၿမိဳ႕သစ္ေန ေကပိုးတို႔လို လူေတြအတြက္ ဒုကၡမ်ိဳးစံုထဲက တစ္ခုကေတာ့ ေျမြဆိုတဲ့ အႏၱရာယ္တစ္ခုပါပဲ.. ၿမိဳ႕သစ္မို႔ ေပါမ်ားလွတဲ့ အေကာင္ေပါင္းစံု ထဲမွာ အႏၱရာယ္အရွိဆံုးကေတာ့ ေျမြအႏၱရာယ္ပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္ဆိုတာ ၿမိဳ႕သစ္ေန သူငယ္ခ်င္းတိုင္း သိထားၿပီးသား ျဖစ္လိမ့္မွာပါ..

               ဒီလိုအႏၱရာယ္မ်ိဳးစံုရွိတဲ့ ၿမိဳ႕သစ္မွာ အေနၾကာလာတဲ့ ေကပိုးကေတာ့ ေျမြကို မ်ိဳးစံုနီးပါး၊ ဆိုဒ္စံုနီးပါး ေတြ႔ဖူးခဲ့ပါတယ္.. anaconda ဆိုတဲ့ ေျမြမ်ိဳးေတြက လြဲလို႔ေပါ့.. ဒါေတာင္ ခေေလာက္ေျမြဆိုတာမ်ိဳးက သဲကႏာၱရမွာပဲ အေနမ်ားတယ္ ဆိုလို႔သာေပါ့.. ေျမြဆိုရင္ သံကြင္းစြပ္၊ ေျမြေပြး၊ ေျမြေဟာက္၊ ငန္းေျမြ၊ ငန္းစပ္၊ လင္းေျမြ အစရွိသည္ကေန.. အဆိပ္ မရွိပါဘူးလို႔ ဆိုၾကတဲ့ ေရေျမြေတြအထိ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ျမင္ဖူးခဲ့တယ္.. ျမင္တာမ်ားေတာ့ အဲလိုေျမြေတြကို ေကပိုး ေၾကာက္ရေကာင္းမွန္းလဲ မသိေတာ့ဘူးေလ.. ေကပိုးေနတဲ့အိမ္က နိမ့္ေတာ့.. ခဏ၊ ခဏ .. ၿခံဝင္းထဲ ေျမြဝင္လို႔၊ ဧည့္ခန္း ထဲ ေျမြဝင္လို႔ဆိုတာမ်ိဳးေတြ၊ ထိုင္ခံုေအာက္ တက္နင္းမိမလိုလို ျဖစ္ရတာမ်ိဳးေတြ ခဏ၊ ခဏ ႀကံဳခဲ့ရတယ္..

၃၀ ဖီလင္..

ေယာင္နန ႏိုးထလာတဲ့ ဒီမနက္ .. မေန႔ကလို မိုးေတြ ထစ္ခ်ဳန္း ရြာမေနပဲ.. လွပသာယာလို႔ ေနခဲ့တယ္.. လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ၃၀ ေလာက္က ဒီလိုေန႔ရက္မ်ိဳးမွာ ေကပိုးဆိုတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ ေမြးခဲ့သတဲ့.. ေအာ္.. အခုေတာ့ ဘာလိုလိုနဲ႔ ေဒၚေကပိုး အသက္ ၃၀ ရွိခဲ့ၿပီ.. ေကပိုး.. ေကပိုးနဲ႔ ေခၚေနရာက သူငယ္ခ်င္း၊ အေပါင္းအသင္းေတြရဲ႕ သတ္မွတ္ခ်က္မွာ ေဒၚတပ္ၿပီး ေခၚခံခဲ့ရၿပီေလ.. ေဒၚေကပိုး တဲ့..

ဒီေန႔ရက္ မေရာက္ခင္ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာကတည္းက .. ဘယ္လိုမ်ား ခံစားရမလဲလို႔ ဆိုၿပီး.. ဒီေန႔ရက္ကို ေမွ်ာ္လင့္ေနခဲ့မိတယ္.. ေမြးေန႔ကူးတဲ့ ညကတည္းက မအိပ္ပဲ စဥ္းစားလိုက္၊ ေတြးေတာလိုက္၊ ေငးေမာလိုက္နဲ႔ ေနလာလိုက္တာ ေမြးေန႔ မနက္လဲ ေရာက္ေရာ.. အိပ္ခ်င္စိတ္ေတြ ႀကီးစိုးၿပီး ခဏတျဖဳတ္ အိပ္ေပ်ာ္သြားလိုက္တာ ရံုးသြားခ်ိန္ေလာက္မွ ကၽြန္မ ႏိုးထလာခဲ့တယ္.. ေအာ္.. ဒီေန႔ ၃၀ ျပည့္ၿပီတဲ့..

ေမာရသည္..

ေလရဲ႕အဟုန္
ေျခအစံုႏွင့္
လွမ္းဝ့ံခ်င္လည္း
ကမ္းလင့္တဲ့လက္
ဆိုင္းငင့္သည္မို႔
တပ္ဆုတ္ေျခခြာ
ေနခဲ့ရွာသည္
ေအာ္..
ေမွ်ာ္ေတာ္ေဇာႏွင့္ ေမာရသည္...

ေလာကစည္းစိမ္

ရင္ခုန္သံ တစ္စံုၾကား..
ဗ်ာမ်ားရျပန္ပါ့..

ပါခဲ့ေပါ့ ဒီေသရည္..
ရီေဝေဝ တကယ္ေကာင္းမို႔..

ရႊင္လန္းခဲ့ ဒီေျခေန..
ျဖစ္သမွ် အကုန္ေပ်ာက္လို႔..

ဒီေရႊေလာက 

အုိ.. အကုန္ေမ့ခဲ့ပါေပါ့လား..

တမ္းတခ်ိန္..

ဒီေက်ာင္း၊ ဒီပရဝုဏ္ကို ျပန္မေရာက္ခ်င္ခဲ့ေပမဲ့လည္း မတတ္ႏိုင္စြာပဲ ေနာက္တစ္ဖန္ ျပန္လည္ ေရာက္ခဲ့ရျပန္ၿပီ ဖိုးကို.. ဒီေနရာ၊ ဒီေဒသက ငါ့အတြက္ ဒဏ္ရာေဟာင္းကို ျပန္ေပၚေစခဲ့တာပဲလား.. ၿငိမ္သက္ေနတဲ့ ကန္ေရျပင္ကို ခဲတစ္လံုး လြင့္စင္ေစခဲ့ျပန္ၿပီ ထင္ပါရဲ႕ဟာ.. ရင့္က်က္တဲ့အရြယ္ ေရာက္ေန ခဲ့ေပမဲ့ အတိတ္ေဟာင္းရဲ႕အရိပ္က ငါ့ကို ထပ္မံႏွိပ္စက္ခဲ့ျပန္ၿပီေလ..

လာခဲ့တုန္းက အသိတီခ်ယ္တစ္ေယာက္က လွမ္းေခၚလို႔… ဒါေပမဲ့ ဖိုးကိုရယ္.. ဒီပတ္ဝန္းက်င္က နင္နဲ႔ငါ့ရဲ႕ အတိတ္ကို ျပန္လည္ဆန္းသစ္ေစျပန္ ပါေရာလား.. အထက္တန္းေအာင္လို႔ တကၠသီလာဆီ စတင္ေရာက္ ခါကစ ငါ့ႏွလံုးသားကို တံခါးေခါက္လာခဲ့တဲ့ သစ္ရြက္ေဟာင္းကေလးတစ္ရြက္ကို ေတြ႔ႏိုင္မလားလို႔ ခုတဖန္ လိုက္ရွာခဲ့မိျပန္ၿပီေလ.. ဒါေပမဲ့ အတိတ္ရဲ႕အရိပ္ေဟာင္းေတြပဲ ငါ ျပန္ရွာေတြ႕ခဲ့တယ္ ဖိုးကို..

ဘဝတစ္ခု အဆံုးသတ္ျခင္း(သို႔မဟုတ္) နားခိုရာအမွန္

အခ်စ္ကို နားလည္သေလာက္ ရွင္းစမ္းဆိုရင္ ရွင္းျပႏိုင္မယ္ မထင္ခဲ့ဘူး.. ဒါေပမဲ့ ခ်စ္ခဲ့ဖူးတာေတြေတာ့ မ်ားခဲ့သား.. ၾကာေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာထက္ ကိုယ့္အခ်စ္ကို ကိုယ္ မယံုေတာ့တာေတြမ်ားလို႔ လာေတာ့တယ္.. ဒါေပမဲ့ မခ်စ္ေတာ့ဘူးလားဆိုေတာ့လည္း မဟုတ္ျပန္ခဲ့ဘူး... ကင္းကြာ မေနႏိုင္တာ လဲ ပါမယ္ထင္တယ္.. ခ်စ္လိုက္၊ မုန္းလိုက္ သံသရာထဲ တဝဲလည္လည္နဲ႔ မလြတ္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး.. ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ အခ်စ္ကို မယံုခဲ့ခ်င္ေပမဲ့လည္း တစ္ခါ တစ္ခါ ခ်စ္တတ္လာတာ၊ ခံစားတတ္လာတာေတြကုိ လစ္လ်ဴ မရႈႏိုင္ခဲ့ျပန္ဘူးေလ.. ဒါေပမဲ့ အခုအခ်ိန္မွာ၊ ဒီအသက္အရြယ္မွာ အခ်စ္ဆိုတာထက္ ေလးပင္နက္နဲတာေတြ ရွိေနပါလားဆိုတာ ေသခ်ာသိလာခဲ့သလို.. အခ်စ္ထက္ အေရးႀကီးတာေတြနဲ႔ ဘဝတစ္ခု တည္ေဆာက္လို႔ ရပါလား ဆိုတာေတြကို နားလည္သေဘာေပါက္လာခဲ့တယ္...

အရင္က ကိုယ့္စိတ္၊ ကိုယ့္သေဘာအတိုင္း လြတ္လပ္ေပါ့ပါးစြာ ေနထိုင္တာေတြကို သေဘာက်ႏွစ္ခ်ိဳက္မိခဲ့သလို.. ကိုယ္ထင္ရာ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တဲ့ စိတ္ကိုလဲ ေက်နပ္အားရ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္.. ကိုယ့္အတြက္ အခ်ဳပ္အေႏွာင္ဆိုတာ ကိုယ္ခံယူမွသာ ရတဲ့ ဘဝမ်ိဳးကို စိတ္ေက်နပ္ျဖစ္ခဲ့သလို ငါ့ဘဝမွာ ဘယ္သူမွ ငါ့ကို တားဆီးပိုင္ခြင့္ မရွိရဘူး.. မရွိေအာင္ေနမယ္လို႔ ေၾကြးေၾကာ္ဖူးခဲ့တယ္.. ငါ့စိတ္နဲ႔ ငါ ခ်စ္လိုက္မယ္၊ မုန္းလိုက္မယ္.. ခံစားလိုက္မယ္၊ စံစားလိုက္မယ္လို႔ ေတြးခဲ့တယ္.. ခ်စ္ေနတုန္း ၊အရွိန္တက္ေနတုန္းေတာ့.. ဒါေတြနဲ႔ အခ်ိန္ေတြကို နစ္ေမ်ာလိုက္ခ်င္ခဲ့တယ္.. အဲ.. မုန္းၿပီ၊ ေမ့ၿပီ ဆိုရင္ေတာ့ .. ဘယ္ေလာက္ႀကီး ဘာေတြျဖစ္ခဲ့ ျဖစ္ခဲ့ .. လွည့္မၾကည့္ခ်င္ခဲ့မိတဲ့ စိတ္ေတြနဲ႔ ခံစားပစ္လိုက္တဲ့အထိပါပဲ..

ေပ်ာက္ေစခ်င္ေသာ ေမ ၃၁

ေႏြကို ႏႈတ္ဆက္.. မိုး ဝင္ေရာက္လာတဲ့ ဒီလိုအခ်ိန္ဟာ လြမ္းေမာစရာ ရွိခဲ့ဖူးသူအတြက္ေတာ့ အလြမ္းေတြကို ပံ့ပိုးေပးေနသလိုပင္.. ေမ တဲ့.. ေႏြရဲ႕ ေနာက္ဆံုးလေပါ့.. မွတ္မွတ္သားသားပါပဲ.. ရာသီဥတု ႏွစ္မ်ိဳးနဲ႔ လရယ္လို႔ မွတ္သားဖူးခဲ့တယ္.. လဆန္းမွာ အလြန္ပူျပင္းသေလာက္ လကုန္ပိုင္းမွာ အလြန္စြတ္စိုေအးခ်မ္းတဲ့ ရာသီဆီ ကူးေျပာင္းတာမ်ိဳးေပါ့.. ထူးထူးျခားျခား ဒီ ေမ မွာ မုန္တိုင္းေတြလဲ ျဖစ္တတ္သတဲ့..

သဘာဝက တုိက္လာတဲ့ မုန္တိုင္းက ကိုယ္တို႔ လူသားတိုင္းကို ထိခိုက္ဆံုးရႈံးမႈေတြ ရရွိေစခဲ့သလိုမ်ိဳး ကိုယ့္အေပၚမွ ထူးထူးျခားျခား တိုက္ခတ္လာတဲ့ မုန္တိုင္းတစ္ခုကလဲ ကိုယ့္ရင္ကို ဗေလာင္ဆူေစခဲ့တာ ၾကာခဲ့ပါၿပီ.. ေမလ ရယ္လို႔ ေရာက္လာခဲ့ရင္ ကိုယ့္ရင္ဆီက ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ အရာတစ္ခု ကိုယ့္ဆီ ေရာက္လာမယ္ေန႔ရက္အခ်ိန္ေလးကို ဟိုးခပ္ေစာေစာကာလေတြကတည္းက ကိုယ္ေမွ်ာ္ေနခဲ့မိတယ္..