အေဟာက္ရြာေလးဆီသို႔ အလည္တစ္ေခါက္ (အပိုင္း-၄) ဇာတ္သိမ္း

ကြင္းထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ ေအာ္ဟစ္ေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့ ကၽြန္မတို႔အဖြဲ႕  ကြင္းထဲမွေနၿပီး ဘုရား ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚကို ေအာ္ဟစ္ က ခုန္ၿပီး ၀င္လာခဲ့ၾကျပန္ပါတယ္။ တစ္ဖြဲ႕တည္းျဖစ္ေပမဲ့ ေတာင္ေပၚသူ မဟုတ္တဲ့ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ ေတာင္ေပၚသူ၊ ေတာင္ေပၚသား သူငယ္ခ်င္းေတြ က ခုန္ေနၾကတာကိုပဲ ေဘးက ၾကည့္မိေနမိပါတယ္။ ဒါကို ျမင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက အတင္းကို ၀ိုင္းထဲ ေခၚသြင္း က ခိုင္းတာမိုု႔ ရွက္တတ္တဲ့ ကၽြန္မ ဘယ္လိုမွကို ေ၀းေ၀းေရွာင္မရပဲ သူတို႔ နဲ႕အတူ ေရာေႏွာ က ျဖစ္ခဲ့ပါေသးတယ္။ အဲလို ၀င္ က ေတာ့မွပဲ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာၿပံဳးၿပံဳးေတြကိုု ထပ္မံ ေတြ႔ရွိခဲ့ရျပန္ပါတယ္။

အေဟာက္ရြာေလးဆီသို႔ အလည္တစ္ေခါက္ (အပိုင္း-၃)

ကၽြန္မတို႔အဖြဲ႕  ထမင္းစားေသာက္ၿပီး ည ၇ နာရီသာသာေလာက္မွာေတာ့ မီးပံုးပ်ံ လႊတ္ရန္ ထြက္လာခဲ့ၾကပါေတာ့တယ္။ ရြာဘုရားရဲ႕ အေရွ႕ဘက္ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ကြင္းျပင္မွာ လႊတ္မယ္လိုု႔ ရည္ရြယ္တာေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႔အဖြဲ႕ ေအာင္ပန္းက လုပ္ယူလာတဲ့ ေဘာလံုးႀကီးရယ္၊ မီးပန္းစင္ရယ္၊ ေရနံတိုင္ရယ္ကို  ထမ္းၿပီး အေရွ႕ဘက္ ကြင္းျပင္ကို ထြက္လာခဲ့ ၾကပါတယ္။ အနီးကပ္ တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးတဲ့ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ အရာရာဟာ ဆန္းသစ္လို႔ ေနခဲ့ပါတယ္။ ေတာင္ေပၚရြာ မဟုတ္တဲ့ ေအာက္ျပည္ေအာက္ရြာက ရြာသူရြာသားေတြျဖစ္တဲ့ အေဟာက္ရြာသားေတြအတြက္လည္း ကၽြန္မနည္းတူ သိခ်င္ျမင္ခ်င္ေနၾကတာကိုုလည္း ေတြ႔ခဲ့ရျပန္ပါတယ္။







ယမ္းစင္လုုပ္ေနကတည္းက ရြာမွာရွိတဲ့ ကေလးေတြ လာလာ ၾကည့္လြန္းလို႔ ေမာင္းထုတ္ခဲ့ရတာလဲ အေမာပဲျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ ယမ္းေတြ စ ကိုင္တာနဲ႔လည္း ယမ္းစင္အနီးကိုု မီးျခစ္၊ ေဆးလိပ္ စတာေတြကိုု အနားမွာ အရွိကို မခံေတာ့တာပါ။ အလြယ္တကူ ေပါက္ကြဲႏိုင္တယ္လို႔လဲ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္း မီးဆရာ ဥာဏ္၀င္းက ေျပာျပခဲ့ပါေသးတယ္။ အခုလည္း မီးပံုးပ်ံလႊတ္ရာေနရာ အနီးကပ္အထိ လိုက္လာခဲ့တဲ့ ရြာသားေတြ ကိုု အတင္းေမာင္းထုတ္ၿပီး ကိုက္ ၅၀၀ ေလာက္မွာ ႀကိဳးေတြတားၿပီး အဲဒီစည္းကို မေက်ာ္ရဘူးလုိ႔လဲ စည္းကမ္း သတ္မွတ္ ယူခဲ့ရျပန္ပါတယ္။ မေတာ္တဆ ေပါက္ကြဲမႈ ျဖစ္လာမွာ စိုးတာေၾကာင့္ရယ္၊ စည္းကမ္းမရွိတဲ့ တစ္စံုတစ္ဦးေၾကာင့္ ယမ္းစင္ တစ္ခုခုျဖစ္မွာေၾကာင့္ရယ္လို႔လဲ သိခဲ့ရျပန္ပါတယ္။ အဲဒီစည္းကမ္းေၾကာင့္ စည္း၀င္းအတြင္းေရာက္ေနတဲ့ ကၽြန္မ .. ငါလဲ ဒီစည္းထဲက ထြက္ရမွာလားလို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကို လွမ္းေမးမိလိုက္ပါေသးတယ္.. ေတာ္ေသးတာေပါ့.. အမက ကၽြန္ေတာ္ တို႔အဖြဲ႕ေလ.. ဘာလိုု႔ထြက္ရမွာလဲဆိုတဲ့ အသံေၾကာင့္ ေတာင္ေပၚသူ မဟုတ္တဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ ရင္ကို ခ်မ္းေျမ့ေစတဲ့၊ အဖြဲ႕နဲ႔ တစ္သားတည္းဆိုတဲ့ စိတ္ကို ျဖစ္ေစခဲ့တယ္။

အေဟာက္ရြာေလးဆီသို႔ အလည္တစ္ေခါက္ (အပိုင္း-၂)

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့… အဲဒီေန႔ေတြက အေဟာက္ရြာေလးထဲမွာ ရွင္ေလာင္းျပဳအလွဴပြဲေလး တစ္ခု ရွိလို႔ ေနပါေသးတယ္။ ထိုပြဲေလးေၾကာင့္.. အေဟာက္ရြာေလးမွာ မီးခိုးတိတ္ခဲ့တာ.. ၃၊ ၄ ရက္ေလာက္ ရွိေနၿပီ ဆိုတာလည္း သိရွိခဲ့ရပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔အဖြဲ႕လည္း.. ထိုအလွဴေလးက ေကၽြးတဲ့ ထမင္း၊ ဟင္းကို ၂ ရက္ေလာက္ စားခဲ့ၾကေသးတယ္ေလ။ ရန္ကုန္သူျဖစ္တဲ့ ကၽြန္မအတြက္ ထိုသို႔ ၄၊ ၅ရက္ေလာက္ တစ္ရြာလံုးကို မီးခိုးတိတ္ အလွဴ ေပးတာမ်ိဳး မျမင္ဖူးခဲ့ေပ.. ေန႔စဥ္၊ ညတိုင္း ေကၽြးေမြးေနတဲ့အျပင္ တစ္ေနကုန္ သီေၾကြးေနတဲ့ အလွဴပြဲရဲ႕ ဂီတေဖ်ာ္ေျဖပြဲ မ႑ပ္ကိုလဲ သတိျပဳမိစရာ ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ ထူးထူးျခားျခားကေတာ့ ရွင္ေလာင္းလွည့္ မတိုင္ခင္ညကပါပဲ။ ရြာေတြ၊ ရြာေတြက ရွာထားတဲ့ ျမင္းျဖဴကေလးမ်ားကို က ခိုင္းတဲ့ပြဲပါပဲ။ ေဖ်ာ္ေျဖပြဲစင္ က သီခ်င္းမ်ိဳးစံုဖြင့္ၿပီး.. ျမင္းျဖဴကေလးမ်ားကို က ခိုင္းတာဟာလဲ ထူးထူးျခားျခားပြဲတစ္ခု ျဖစ္လို႔ေနပါတယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း.. ျမင္းကေလးေတြ က ေနတာကို ၾကည့္ေကာင္း ေနေပမဲ့ ကၽြန္မတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ စိတ္ထဲ မွာေတာ့.. အရိုက္အႏွက္ ခံၿပီး ကေနရတဲ့ သူတို႔ေလးေတြကို သနားက မတရားဘူးလို႔.. မွတ္ယူမိခဲ့တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း ၾကာၾကာ မၾကည့္ေတာ့ပဲ.. ပြဲခင္းထဲက ထြက္လာခဲ့ၾကပါေတာ့တယ္။
ေနာက္တစ္ေန႔မနက္မွာေတာ့.. ရြာထဲက ရွင္ေလာင္းလွည့္ပြဲေလး စတင္ပါေတာ့တယ္။

အေဟာက္ရြာေလးဆီသို႔ အလည္တစ္ေခါက္ (အပိုင္း-၁)

ခုတေလာ အပ်င္းထူေနတာနဲ႕ စာမေရးျဖစ္တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာေနၿပီလို႔ ေျပာရင္ တကယ့္စာေရးဆရာႀကီးေတြက လာထုရိုက္မလားမသိဘူး။ မေတာက္တေခါက္ စိတ္ထဲရွိရာေတြ ေလွ်ာက္ေရး.. အစီအစဥ္မက်.. ဌာန္ကရိုဏ္းကလြဲ .. အဲလိုနဲ႕ ေလွ်ာက္ေရးခ်င္ရာေတြ ေလွ်ာက္ေရးတတ္တဲ့ ကၽြန္မ.. အခုလဲ ခရီးေလးတစ္ခု သြားျဖစ္ပါတယ္။ အတူသြားေဖာ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က စာေရးဆရာမႀကီး.. ဒီတစ္ခါေရာ.. ဒီခရီးအတြက္ ေလွ်ာက္ေရးဦးမွာလား ေမးတဲ့အတြက္.. ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ စိတ္ညစ္စရာေတြ ေမ့ၿပီး.. တတ္ထားတဲ့ ကေပါက္တိကေပါက္ခ်ာ ပညာရပ္ေလးနဲ႕.. ရွိသမွ်ဥာဏ္ကေလး ေလွ်ာက္သံုးၿပီး လူအျမင္ကတ္ေအာင္ စာေလးတစ္ပုဒ္ေတာ့ ေရးဦးမွပါလို႔.. ေတြးလိုက္မိတယ္။ ခရီးသြားအဟာရလို႔ ဆိုခ်င္ဆိုပါေစ။ ဘာပဲေျပာေျပာ ကိုယ့္အတြက္အမွတ္ရစရာ ဒီေပ်ာ္ရႊင္စရာခရီးေလးကို ေနာင္ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ႏိုင္ေအာင္ မွတ္တမ္းတင္ၿပီး ေရးလိုက္မိပါၿပီ။

“အတိတ္ကာလဆီက သႀကၤန္မ်ားသို႔ အလည္တစ္ေခါက္”

♫♫ အခ်ိန္တန္ ဂိန္မာန္ ေႏြဦး၀ယ္
♫ မေသြအမွန္ ေတာင္ျပန္ေလျမဴးတယ္
♫ အခ်ိန္ခါေ၀ဆာ ပြင့္အလာထူးတဲ့
♫ အို ... ပိေတာက္ဦး ရယ္ ♫♫

စာေရးမယ္ဆိုၿပီး စာၾကည့္စားပြဲမွာ ထိုင္ေတြးေငးေနတဲ့ ကိုယ္တစ္ေယာက္ အိမ္ေရွ႕လမ္းမထက္ဆီက ျဖတ္သြားေသာ ထီကားမွ ပ်ံ႕လြင့္လာတဲ့ သီခ်င္းသံေၾကာင့္ ဘာလုိလုိနဲ႕ သႀကၤန္ေရာက္ခါနီးပါေရာလားလို႕ သတိျပဳမိခဲ့တယ္.. အဲဒါနဲ႕ပဲ ေရးလက္စ စာကို ခဏရပ္ၿပီး မၾကာခင္ ေရာက္လာေတာ့မယ့္ သႀကၤန္ကာလေလးကို ႀကိဳေတြးမိသလို က်န္ရွိခဲ့တဲ့ အတိတ္က သႀကၤန္ေတြကုိ ျပန္လည္ခံစားလို႔ ေနခဲ့ရျပန္ပါၿပီ..

ခ်စ္ပ်ိဳးေရ..

ဒီေန႔ ငါတို႔ၿမိဳ႕မွာ သႀကၤန္အႀကိဳ ပိေတာက္ပန္းေတြ ပြင့္တယ္။ အရမ္းလွတာပဲ။ တၿမိဳ႕လံုးအႏွံ႔ ဝါထိန္ေနတာပဲဟ။ ေတြ႔သမွ် မိန္းကေလးတိုင္းရဲ႕ လက္ထဲမွာလဲ ပိေတာက္ပန္းေတြ ေဝလို႔ေပါ့။အနံ႔စူးၿပီး ခဏနဲ႕ ေၾကြတတ္တဲ့ ပန္းမို႔ ပိေတာက္ မႀကိဳက္တဲ့ ငါေတာင္ သေဘာက်လာပါေရာလားဟ။ ရံုးဖယ္ရီေပၚမွာလဲ ပိေတာက္ပန္းေတြ ေဝလို႔ရယ္ေလ။ ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ လက္ထဲမွာေတြလဲ အျပည့္ပဲေလ။ ဒီေန႔ေတာ့ ငါတို႔ၿမိဳ႕ႀကီး ဝါေရႊလူးတယ္ဆိုတာ အမွန္ပဲဟာ။ ပိေတာက္ပန္းေလးေတြနဲ႕ လွေနတဲ့သူေတြမွ တပံုတပင္ရယ္ေပါ့။ ၾကြားခ်င္ပါ့ေအ။ ရွင္တို႔ေနေနတဲ့ တိုင္းတပါးမွာ ငါတို႔ဆီမွာလို ပိေတာက္ပန္းေတြ ရွိရဲ႕လားကြ။ ဟဲဟဲ.. ရွိမယ္ မထင္ဘူးေနာ္။ ပိေတာက္နဲ႕ ျမန္မာခြဲျခားမရဘူးဆိုတာ စာေတြ ေရးေရးေနတဲ့ ရွင္လဲ သိမွာေပါ့ေနာ။ ပိေတာက္ပန္းေတြ ၾကည့္ရင္း ငါေလ.. သႀကၤန္ကာလာ ေရာက္ေတာ့မယ္လို႔ စဥ္းစားရင္း ေပ်ာ္ေတာင္ ေပ်ာ္မိေသးတယ္ေအ။

ဒီႏွစ္ေတာ့ ထူးထူးျခားျခားပဲဟ။ သႀကၤန္နဲ႕ပိေတာက္ တိုက္ဆိုင္တယ္ ဆိုရမွာပဲ။ ေရွ႕ႏွစ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သႀကၤန္နဲ႕ ပိေတာက္ လြဲေနတတ္တာေလ။ ခုေတာ့ သႀကၤန္မက်ခင္ေလးတင္ ပိေတာက္ေတြ ေဝေနေအာင္ ပြင့္ပါေရာလား .. ပ်ိဳးေရ။ ရွင္.. အဲဒီကို ေရာက္တာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ ငါ မသိေပမဲ့ ငါတို႔ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ သႀကၤန္ကိုေတာ့  ျမင္ေစခ်င္စမ္းပါဘိဟာ။ ပိေတာက္ပန္းေတြ ေဝေနတဲ့ ဒီႏွစ္ဦးက ငါတို႔ ျပည္သူျပည္သားေတြအတြက္ လာျခင္းေကာင္းမယ့္ နမိတ္မ်ားရယ္လားဟယ္။ ေခတ္ေတြ ဘယ္လိုေျပာင္းေျပာင္း ငါတို႔သႀကၤန္က ေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္ဆိုတာ ျမန္မာလူမ်ိဳးျဖစ္တဲ့ ရွင္လဲ သိမွာပါ။

ျပဳျပင္ေစခ်င္တယ္..

ဟိုတစ္ေန႔က ေဖ့ဘုတ္ကေန ပို႔စ္တစ္ခု ဖတ္လိုက္ရတယ္.. ငယ္ငယ္တုန္းက စာသင္ေက်ာင္းအေၾကာင္း ေရးထားတာပါ.. သူ႔ထဲမွာေတာ့ သူသင္ခဲ့ရတဲ့ စာသင္ေက်ာင္းရယ္၊ တခ်ိဳ႕ တခ်ိဳ႕ေသာ အျဖစ္အပ်က္ေလးေတြရယ္ကုိ ေရးတင္ျပထားတာပါ.. အဲဒါကို ဖတ္ၿပီး ဘာကို သြားသတိရလဲဆိုေတာ့ အထက္တန္း (ေျပာရရင္ေတာ့ ၁၀ တန္း)တုန္းက အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုကို သြားသတိရလိုက္တယ္..

ကၽြန္မ ဆယ္တန္းတုန္းက ကၽြန္မေနတဲ့ ၿမိဳ႕နယ္ေလးက ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းမွာ တက္ရတာပါ.. သူမ်ားေတြလို နာမည္ႀကီးေက်ာင္းေတြမွာ မတက္ခဲ့ရပါဘူး.. ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မတို႔ေက်ာင္းက စာေတာ္တဲ့ေက်ာင္းသား ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရွိပါတယ္.. ဒါေပမ့ဲ ကၽြန္မတို႔လက္ထက္က ဆရာ၊ဆရာမဆိုတာက ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း ေက်ာင္းမွာ ဘုရင္ပါ.. ဆရာ၊ ဆရာမ ေျပာတဲ့စကားဆို မွားမွားမွန္မွန္ ဘယ္ေက်ာင္းသားမွ ျငင္းခြင့္မရွိ လက္ခံရတာပါ.. ဘာမွ ေစာဒက တက္ခြင့္ မရွိပါဘူး.. အခု တင္တဲ့ ပို႔စ္က ဆရာ၊ ဆရာမေတြကို ေစာ္ကားခ်င္တဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႕ တင္တာ မဟုတ္ပါဘူး.. ပညာေရးမွာ ေျပာင္းလဲေစခ်င္တဲ့ တစ္ခုေသာ အျမင္ေလးကို တင္ျပခ်င္တာပါ..